Sæltr veri fólkið
Vil ég heilsa öllum þeim sem sjá fegurðina í því að labba á
vegg. Þeir sem fíla ekki síðuna mína geta bara sprautað sig með
bensín í hælin.
Þetta var svon smá leiðindihe he , en ég var einmitt að bísnast
yfir því afhverju þessir blessuðu stleðamenn sem eru að tína sér
svona uppum fjöll og fyrnindi. Hvernig væri nú að kíkja á
veðurfréttir svona sér til tilbreitningar usssss. Svo verða þeir
alltaf svo hissa þegar það kemur allt í einu óveður he he, en það
er svona. Ég ætla henda hérna inn smá grein sem einn af
stleðamönnunnum skrifaði eftir að þeir tíndust síðustu helgi.
Þrír Sleða menn
tíndir á fjöllum ! Hvað hefur
maður oft hneykslast á mönnum sem tínast upp á fjöllum illa
búnir ?
Ansi oft
!!!
Og hvað gerist svo maður lendir sjálfur í
því!!Við lögðum fjórir af stað upp á vörðu um 10
leytið á laugardagsmorgunnin. Í ferð sem átti að verða
stuttAðeins að viðra sleðana. Einn af okkur var svo
heppinn að brjóta stífu á fyrstu 10.mínutunum
Og hélt
heimleiðis (HEPPINN) við hinir keyrðum að fjalla kofum við
línuveginn, stoppuðum þar
og fengum okkur að éta, keyrðum svo aðeins ofar fundum þar
hengju sem við lékum okkur í , og snérum svo við og héldum
heim á leið á leiðinni niður mætum við Jeppum á leið uppeftir
og einu fjórhjóli , klukkan var um 16:50 þegar við keyrðum
inní vegg veðrið breyttist úr blíðskaparveðri í þvílíkt svart
nætti á örfáum mínútum , við áttum cirkca 30-40 mínúta akstur
niður að bíl. Við stoppuðum
og réðum ráðum okkar , og ákváðum að það besta í stöðunni
væri að stoppa. Búa til skjól úr sleðunum og liggja í vari
við sleðana og bíða átekkta, við vorum með NMT síma rifum
hann upp og ætluðum að hringja til að láta vita af okkur. En
þá náðist ekkert samband ég sá á klukkunni á símanum að
klukkan var 17:05 , við hringdum af og til allt kvöldið en
náðum aldrei sambandi , en fréttum það svo eftir á að þeir
sem við hringdum í fengu hringingu en svo heyrðist bara surg
og svo slitnaði, síminn hringdi svo nokkrum sinnum um kvöldið
og ég reyndi að ansa en það slittnaði alltaf. Svo þarna sátum
eins þétt saman og við gátum og fentum í kaf , ísing lagðist
á gleraugun þannig að maður var bara í eigin heimi inní
hjálminum , enda var enginn í miklu stuði til að spjalla , en
allir hugsuðm við “Andskotinn þetta er ekki að gerast , á
maður að trúa því að við komumst ekki niður og þurfum að láta
bjarga okkur , NEI!!!” en maður fékk alla vegana ná tíma til
að hugsa.En það þíðir
ekkert að vera neikvæður við svona aðstæður og brotna saman ,
þannig þar sem ég sat með sjálfur mér í hjálminum mínum fór
ég að syngja “Always look at the bright side of life” Enda
kom aldrei neitt annað til greina en að koma heim
aftur.Um miðnætið braut ég ísinguna af
gleraugunum til að taka stöðuna og sá að veðrið var farið að
lagast svo ég braut mig upp úr snjónum og steig á fætur sem
var hálf erfit enda var maður vel dofinn í fótum ég fór að
baxa við að koma sleðanum mínum í gang og hinir tveir risu
upp líka það var smá bras að koma sleðunum í gang því þeir
voru stút fullir af snjó en það tókst ,þá var næst að koma
þeim áfram en þeir voru pikk fastir og beltið snérist ekki.
Við þetta bröllt fór að færast yfir mann hiti aftur og maður
hresstist allur við. Við keyrðum um svæðið en vorum orðnir
snarruglaðir og áttaviltir og allt noturlega kolsvart. Eftir
svoldin akstur átuðum við okkur á því að við höfðum heyrt í
hring. Við áttum nóg af bensíni þar sem við vorum búnir keyra
svo lítið yfir daginn , þannig að við keyrðum um og reyndum
að finna gott skjól. Þegar það tókst lögðumst við fyrir
aftur. Þá var klukkan langt gengin í tvö. Núna kólnaði maður
aftur og ívið meira enáður þar sem maður lá og starði upp í
himinin tímin leið og beið þar til við tókum eftir blossa í
lofti fyrst héldum við að þetta væri ofsjónir svo skeði þetta
aftur og miklu bjartari þannig að við risum upp og fórum að
skima eftir ljósum enda héldum við að þetta væri
björgunarsveitir að gera vart við sig , og heyrðu sáum við
ekki ljósbreiða í fjarska, upphófst þá mikið fót og fit við
að koma sleðunum í gang það gekk svo að lokum og við brunuðum
á móti þeim, maður fékk fídóms kraft við að sjá ljósin af
sleðum björgunarmanna. Þegar við hittum björgunarmennina var
klukkan að ganga sex , kom í ljós að blossanir sem við sáum
og urðu til þess að við fórum að fylgjast með voru eldingar
að lenda í háspennulínum landsveitna og þökkum við þeim fyrir
það. Þótt þær hafi gert mikin usla í bænum. Þar næst var
brunað niður í skála þarna rétt hjá fengið við kaffi og brauð
sem vildu og þökkum við húsráðendum kærlega fyrir það. Svo
var bara klætt sig aftur og keyrt með björgunarmönum að bílum
þeirra niðri á línuvegi í Kaldadal. Þar sem einn
björgunarsleðinn valt þegar verið var að keyra honum upp á
kerru. Björgunarsveitirnir gátu tekið sleðana okkar með í
bæinn sem var meiri háttar. En þessi ferð sem átti að vera
smá túr endaði sem sagt klukkan 10 á sunnudagsmorgun. Og við
viljum við Drengirnir Þakka öllum þeim sem komu að
björguninni, þúsund þakkir fyrir .Hessi
Morgan.
Alveg ótrúlegt eins og ég sagði svo kom allt í
einu blind bilur hummmm....... ÞAÐ VAR BÚIÐ AÐ SPÁ ÞESSU UM ALLT
LAND skil ekki svona.
ómarinn kveður